Canım kızım, neler yapıyorsun bakayım içerde? Bazen o kadar sert oluyor ki hareketlerin, epey şaşırtıyorsun beni :) Yoksa artık döndün mü? 36, haftamız bitti ve 37. haftanın içindeyiz. Geçen zamana oranlarsak seni kucağıma almama o kadar az kaldı ki, bir yandan sabırsızlanıyorum, bir yandan da garip bir telaş içindeyim. Henüz doğumun nasıl olacağı belli olmadığı ve annenin biraz belirsizlik korkusu olduğu için panik de eşlik ediyor tabi bu duruma. Bir de yaklaşık 10 gündür çektiğim grip halleri artık sağlıklı bir uyku bırakmadı bende. Yatakta yön değiştirirken acıyan karın kaslarım yüzünden zaten artık uykudan da soğudum :/ Ama yine de buna da şükür diyorum. Yeter ki sen yerinde iyi ol, uslu uslu doğacağın zamanı bekle. Artık göbeğimden dolayı hiç birşeye sığamadığımı daha önce mutlaka söylemişimdir ama yinelemek istiyorum. Hamile kıyafetleri ya da büyük beden kıyafetlerin göbek kısmını kesip kendi tişört ve tuniklerime dikesim var. O yüzden ben de en azından evdeyken babikonun pek giymediği tişörtlerle takılıyorum. Zaten son ayın içindeyken herhangi bir hamile kıyafeti almak çok mantıksız geliyor bana. Zaten hiç güzel değiller.
Bebeğim odanı çok tatlı bir renge boyadık. Yani ben çok sevdim heralde sen de seversin. Haftasonu da yatağın dolabın yerleşir. Bu hafta içinde hastane çantamızı da hazırlamamız gerekiyor artık. Allah’ım herşey ne kadar heyecan verici, ne kadar güzel ve mucizevi… Nazar değmesin e mi bize!

Bir Cevap Yazın