Jr. Paçacı » sehnaz

Bayram Şekeri

Şehnaz Paçacı — Wed, 17 Nov 2010 11:49:30 +0000

Bugün bayram, bugün hayatımın en mutlu günü, bugün en mutlu bayramım. Canım kızım hoşgeldin hayatımıza! Bayram şekerim hep mutlu, hep sağlıklı ol e mi?
Bayramın ilk günü ziyaretlerimizi yapıp, büyükananene gittikten sonra İbrahim amcanın ve Fatma teyzenin kızını görmeye gittik, o senden 43 gün büyük sadece. Çok tatlı bir kız, büyüyünce beraber oynarsınız artık.
Eve döndüğümüzde yine berbat diş ağrılarım tuttuğu için mecburen bir ağrı kesici içip yatmıştım erkenden, yani 12 civarı. Sonra baban da koltukta uyuyakalmış televizyon izlerken. Gece bir buçuk civarıysa sen uyanmışsın :) Erkenden gelmeye kalkmışsın. Peki gel bakalım. Tabi apar topar doktorumuzu arayıp Pembe Mavi’ye gittik. Doktorumuz Necdet Bey de geldi ve yapılan NST sonrası sabah 7:30′a kadar beklemeye karar verdik. Sabah ise senin sezaryen bebeği olacağın kararlaştırıldı. Sen de 9 ayını doldurduğun için içim oldukça rahattı, erkenciliğin konusunda. Epidural sezaryen olduğum için seni o ilk an, ses çıkardığın ilk an görmek ve duymak anlatılır bir duygu değil.
Üstünden zaman geçtikçe düşünüyorum da, o anın hiç bir tarifi yok, geçmişte yazılan, gelecekte yazılacak hiç birşey o güzel anı anlatamaz. Böyle kalırmış kelimeler kifayetsiz. Hoşgeldin bebeğim, hoşgeldin Ezgi’m. Bayram gibi hep kutlu ol sen.

Son Doktor Kontrolü

Şehnaz Paçacı — Mon, 08 Nov 2010 14:30:31 +0000

Bir süredir yazamıyorum ama sırf kronolojik sıra bozulmasın diye, geriye dönük olarak yazmaya karar verdim.
Evet kızım, herşeyin ne denli ağır olduğundan bahsetmiştim daha önce, bugün yine doktor kontrolümüz vardı. Çok net olmasa da yine gördük seni. Bugün muayenede belki sezaryenle doğabileceğini söyledi doktorumuz. 20 Kasım Cumartesi günü 11:15′e randevu aldık tekrar. Eğer gerekirse o gün sezaryenle açabilirsin dünyaya gözlerini. Tabi bunu duyunca biraz olsun rahatladı annen, normal doğumdan korktuğum için değil ama bazı şeylerin daha belirli olması kendimi iyi hissetmemi sağladı. Şimdilik kimseye söylemedik. Herkesi panik havasına sokmaya gerek yok. Biraz daha bekleyelim bakalım.

Aegon Eğitim İçin Hayat Sigortası

Şehnaz Paçacı — Wed, 03 Nov 2010 15:07:21 +0000

Bebeğimiz olacağını öğrendiğim günden beri çok çeşitli şeyler düşünür oldum. Önceleri eşimle birlikte geleceğimiz hakkında planlar yaparken şimdi minik bir can daha katılacaktı aramıza ve her şey daha önemliydi artık. Nasıl doğacak, nasıl büyüyecek, hangi okula gidecek, nasıl gidecek gibi sorular daha doğmamasına rağmen sürekli aklımda dolaşır oldu. Doğumun yaklaştığı, artık her şeyin daha belirgin olduğu şu günlerde ise AEGON Emeklilik ve Hayat’ın bir kampanyasıyla karşılaştım. Henüz erken olduğunu bilmeme rağmen ve geçmişte sigortacılık alanında çalışmış biri olarak, eğitim sigortasının değerini çok iyi biliyorum. AEGON Emeklilik ve Hayat’ın “Eğitim için Hayat Sigortası” adlı ürünü için düzenlemiş olduğu kampanyada çocuğunuzun gelecek hayalini anlatan en komik ve yaratıcı fotoğrafı siteye yüklüyor ve oylamaya sunuyorsunuz. En çok oy alan fotoğraflar ise çeşitli hediyeler kazanıyor, 4 hafta boyunca devam edecek olan bu yarışmada, her hafta 200 TL değerinde Boyner Hediye Çeki, Fisher-Price eğitici bilgisayar ve TV oyunu kazanma şansınız var. 4 hafta sonunda en çok oy alan birinci fotoğraf bir adet HP dizüstü bilgisayar, ikinci Sony Playstation 3, üçüncü ise HP netbook kazanacakmış. Ben de bebeğim için şimdiden bu tarz yatırımlarda bulunmayı zaten düşünüyorum. Eğer kampanya bitmeden bebeğimiz gelirse bu kampanyaya da katılıp, gelecek hayalleriyle ilgili bir fotoğraf yaratmayı istiyorum. Detaylı bilgiyi Eğitim İçin İlk Adım‘da bulabilirsiniz.

Uyku, birazcık uyku

Şehnaz Paçacı — Tue, 02 Nov 2010 17:32:09 +0000

Canım kızım, neler yapıyorsun bakayım içerde? Bazen o kadar sert oluyor ki hareketlerin, epey şaşırtıyorsun beni :) Yoksa artık döndün mü? 36, haftamız bitti ve 37. haftanın içindeyiz. Geçen zamana oranlarsak seni kucağıma almama o kadar az kaldı ki, bir yandan sabırsızlanıyorum, bir yandan da garip bir telaş içindeyim. Henüz doğumun nasıl olacağı belli olmadığı ve annenin biraz belirsizlik korkusu olduğu için panik de eşlik ediyor tabi bu duruma. Bir de yaklaşık 10 gündür çektiğim grip halleri artık sağlıklı bir uyku bırakmadı bende. Yatakta yön değiştirirken acıyan karın kaslarım yüzünden zaten artık uykudan da soğudum :/ Ama yine de buna da şükür diyorum. Yeter ki sen yerinde iyi ol, uslu uslu doğacağın zamanı bekle. Artık göbeğimden dolayı hiç birşeye sığamadığımı daha önce mutlaka söylemişimdir ama yinelemek istiyorum. Hamile kıyafetleri ya da büyük beden kıyafetlerin göbek kısmını kesip kendi tişört ve tuniklerime dikesim var. O yüzden ben de en azından evdeyken babikonun pek giymediği tişörtlerle takılıyorum. Zaten son ayın içindeyken herhangi bir hamile kıyafeti almak çok mantıksız geliyor bana. Zaten hiç güzel değiller.
Bebeğim odanı çok tatlı bir renge boyadık. Yani ben çok sevdim heralde sen de seversin. Haftasonu da yatağın dolabın yerleşir. Bu hafta içinde hastane çantamızı da hazırlamamız gerekiyor artık. Allah’ım herşey ne kadar heyecan verici, ne kadar güzel ve mucizevi… Nazar değmesin e mi bize!

Merhaba, Ben Paytak!

Şehnaz Paçacı — Sat, 16 Oct 2010 09:58:10 +0000

34. haftanın içindeyiz kızım, bundan sonra bana Paytak anne diyebilirsin. Çünkü ben genişleyen kemikler, aldığım kilolar ve artık vücudumun ağırlık merkezinin değişmesiyle bildiğin ördek gibi yürüyüşe başladım. Zaten bir hamilenin manken gibi bacaklarını çapraz kapatarak yürüme şansı yok ama bu yürüyüş çok komik :) Tamam abartıyorum o kadar da sallanmıyorum yürürken ama son haftalarda tam ördek yürüyüşü yapacağız sanırım. Bu hafta başı doktor amcana gittik yine, maşallah sana, annene değil kendine alıyorsun kiloları :) Ama bize sırtını döndün bu sefer, göremedik güzel yüzünü, gelecek sefere bekliyoruz artık tamam mı? Canım kızım bu arada sana anlatmadım henüz, zıbınlarını yıkadık, ütüledik, kaldırdık. Bugün babanla odanı hazırlamak için alışverişe çıkıyoruz. Baban yarın odanı boyayacak. Seni görmek için çok sabırsızlandığımızın farkındasın değil mi? Ama sakın acele etme, tam vaktini bekle tamam mı miniğim?

33. hafta

Şehnaz Paçacı — Thu, 07 Oct 2010 16:40:02 +0000

Merhaba kızım, 32. haftan bitti ve 33. haftanın içindeyiz. Geçen haftaki kontrolümüzde herşeyin gayet iyi olduğunu söyledi doktorumuz. Ama artık bundan sonra herşeyin, hayatın daha ağır olduğunu da söyledi. Çünkü yine kilo almışız, ikimiz de tabi ki! Bu arada İzmir ziyaretimizi herhangi bir sorun çıkmadan tamamladığımız için, uslu uslu uyuduğun için çok teşekkürler kızım. Nasıl hoşuna gitti mi oralar? Baban bizi Türkiye’nin en batı ucuna götürdü, taa Karaburun’a. Çok güzel koylar gördük. Harika yollar keşfettik. İnşallah sen de bizim gibi gezmeyi seversin. Baban seni her yere götürür o zaman. Babanın babası yani deden de gezmeyi çok sever, gençliğinde de baban minicikken yani, hep gezerlermiş. Bazen babanı yol tutar rahatsızlanırmış, ama şimdi baban uzun yol tutkunu. Bakalım sen neler yapacaksın?
Doktor kontrolüne tekrar gelirsek, doktorumuz da benimle aynı fikirde, bir yaramazlık yapmazsan normal ve vaktinde doğacağını düşünüyoruz. Çünkü tam zamanında doğman senin gelişimin için gerçekten önemli. Kilon da maşallah gayet yerindeymiş. İyi ki beraber kilo alıyoruz kızım, yoksa doktorumuz epey kızardı.
Halen daha yakın çevremdekiler sadece göbeğimin kilo aldığını söyleseler de tartılar öyle demiyor. Gerçi sadece 1 beden büyüdüm, o da göbek yüzünden ama hamileliğimin başından beri aldığım kilo 10un üzerinde, peki nerede bu kilolar? Ben de bilmiyorum. Doktorumuz yani Necdet Bey, artık 15 günde bir ziyaret etmemizi istiyor kendisini. Senin gelişimini, benim sağlık durumumu artık daha sık kontrol etmesi gerekiyormuş.
Uyumak çok zorlaştı bebeğim, aslında uyumak kolay, uyku güzel ama, sağa – sola dönmenin zorluğu, giderek artan bel ve bacak ağrılarım, kıpır kıpır huzursuz bacaklarım derken, hep az uyuyarak kalkıyorum yataktan. Artık ofise de pek gitmiyorum. Yani 2 günde bir falan gidiyorum. Gelecek haftadan itibaren bu oranı 3 günde bir çıkarmayı düşünüyorum. Bacaklarımı uzattığımda rahat edebilsem, kıpır kıpır olmasalar, şu huzursuz bacak sendromum bir hafiflese, işe hiç gitmem, koca gün yatarım evde. Ama hareket etmeden duramıyorum. Keşke baştan beri düzenli bir egzersiz programı yapsaydım kendime, aklıma geldiği zaman yapacağıma. Bu saatten sonra ne kadar doğru, ne kadar güvenli bilmiyorum ama, kendimi yormadan biraz egzersiz yapmaya başladım. En azından son haftalarda yerimde çakılı kalmamak için.
Bugünlük bu kadar bebeğim, pazartesi kontrolde görüşmek üzere ;)

29 haftalık miniğim

Şehnaz Paçacı — Wed, 15 Sep 2010 15:22:14 +0000

Arayı yine çook fazla açmadan aklımdakileri yazayım istedim miniğim. 29. haftanın içindesin. Bütün organların oluşumunu tamamladı artık, bundan sonra gelişecek ve büyüyeceksin. Zaten artık hareketlerin hatırı sayılır derecede hissediliyor. Baban bazen şoka giriyor hatta, inanamıyor. Işığa, sese duyarlı hale gelmişsin ve sesleri ayırt etmeye bile başlamışsın. Buna ben de inanamıyorum. Eğer son anda planımızı değiştirecek bir şey çıkmazsa cuma günü anneanneni, dedeni ve dayını görmeye gideceğiz. Eveeet İzmir’e gideceğiz ve bu sefer sadece 2 saatcik kalmayacağız merak etme. Seni görmeyi çok istiyorum, ama doktor kontrolümüz haftaya. Umarım herşey yolundadır. Belki doktor amca bundan sonra bizi daha sık çağırır. En kısa zamanda yine görüşeceğiz minik kızım.

Boğaz Turu’nda Bir Bebiko

Şehnaz Paçacı — Tue, 31 Aug 2010 20:34:16 +0000

Bebeğim bu sefer herşey tazeyken ve 5 dakika vakit bulabilmişken hemen yazmak istedim. 27 haftanın içinden merhaba sana!
Geçen pazartesi günü son parti tetanoz aşımız yapılmıştı. Perşembe günü de kan, idrar, şeker, doppler testlerimizin hepsi yapıldı. Azıcık kansız olmamın dışında herşey normal çıktı çok şükür. Ama o glikoz testi yok mu, insanı mahvediyor. Hele benim gibi tatlı sevmiyorsan berbat bir şey!
Sonra cuma günü babanın işi dolayısıyla İstanbul’da bir toplantı vardı ve baban bizi de götürmeye karar verdi sonunda. Doğmadan İstanbul’u da görmüş oldun bebeğim. İlk kez birlikte feribota bindik. Sallanınca ben biraz korktum ama senin hoşuna gitmiş olabilir. İstanbul’da Seviye ablanla Cihan abinde kaldık (sen onlara teyze, hala – amca, dayı) ne istersen de, şimdilik abla – abi dedim ben :)
Cumartesi günü hep birlikte İdo’nun açıkhava sineması etkinliğine katıldık. Ben hiç Boğaz Turu’na çıkmamıştım ama sen maşallah şimdiden 2 köprünün de altından geçip Karadeniz’e kadar gittin :) Çok güzeldi değil mi?
Şimdilik bu kadar bebiko. Unuttuğum olursa eklerim bir ara.
Ha bir de, biz babanla çok merak ediyoruz seni. Doğacağın günü iple çekmeye başladık.

Hop!

Şehnaz Paçacı — Sat, 21 Aug 2010 10:44:39 +0000

Hooop! Bebeğim nasılsın? Artık bu düzen belli oldu, en azından artık ofise gidemeyip eve kapanacağım zamana kadar böyle sürecek, ben sana ayda bir yazacağım. Üzgünüm. Hergün aklımdan onca şey geçiyor ama… Üşeniyorum evet. Kızım beni bu havalar mahvetti aslında, çok sıcak. Nefes aldırmıyor. Geçenlerde ofise gelene kadar tansiyonum yerlere düştü. Yolda baban karşıladı da ancak öyle gidebildim ofise. Artık iyice ağırlaşıyor hareketlerim, yürüyüşüm değişti sanki iyice. 2 gündür de baş ve diş ağrılarıyla boğuşuyorum. Sanırım son 3 ayımız böyle ağrılı sancılı geçecekmiş, n’apalım sabredicez.
Biz babanla geçen hafta doktoruna gittik bebeğim. Genel durumun iyiymiş, maşallah dedi doktor amcan kilona. Yarın 26. haftana giriyorsun, kocaman kız olmaya bir hafta daha yaklaştın. Bir de bu sefer uyuyordun el sallamadın, babana mı çektin ne? Evet babana çekmişsin, tıpkısısın :) Yine çok tatlıydın koca göbekli kızım. Tatil yaramış bize, öyle dedi doktor, ama ben biraz fazla kilo almışım sözde. Bak sözde diyorum, baban normalsin diyor çünkü sürekli. Ya da beni kandırıyor olabilir mi sence? Galiba o daha yüksek bir ihtimal.
Pazartesi 2. parti tetanoz aşımızı vuracaklar sağlık ocağında. Perşembe günü de şeker, kan, idrar testlerini yaptırmak için hastaneye gideceğiz babanla. Sonuçlar belli olunca burdayım bebeğim.
Ayrıca senin o tepikleyen, yumruklayan ellerini, ayaklarını öperim kocaman.

Anne sözü

Şehnaz Paçacı — Mon, 26 Jul 2010 17:32:29 +0000

Bebeğim benim, zıpır kızım nasılsın? Biliyorsun sen iyi oldukça ben de süper hissediyorum kendimi. Doktor amcanın verdiği demir ve magnezyum takviyelerinden sonra herşey daha da iyi olmaya başladı. Benim gece uyutmayan bacak kramplarım azaldı, sen de daha mutlusundur şimdi. Sen artık 22. haftasına girmiş bir bebeksin. Ve ne yazık ki bu 22 hafta içinde annenin doğup büyüdüğü şehirde olamadın hiç. Ama bu hafta içinde inşallah göreceksin İzmir’i. Hatta sana bir sürprizim bile var, çok güzel bir sürpriz. Sen ona İzmir’den daha çok sevineceksin.
Ayrıca geçtiğimiz hafta annenin çenesinde uçuk çıktı, şu malum ortaokuldan beri çıkan uçuğu. Gerçi 3 yıldır çıkmıyordu ama bu yıl o da sana hoşgeldin demek istedi herhalde. Neyseki doktor amcan bir krem (Asiklovir) ve soğuk kompres yapmamı söyledi ve şu an sadece kabuğunu atmaya çalışıyoruz.
Üstüne bir de tetanoz aşısı vuruldum bebiko, sen de bu aşıdan faydalanacaksın. Sen mikrop kapma diye aşılanıyorum ben de. Bir ay sonra 2. doz aşımız da vurulacak ve tam korumada olacağız. Aramızda kalsın üstünden 5 gün geçmesine rağmen aşı yeri halen acıyor, ama senin sağlığın söz konusuyken o acının lafı bile olamaz asla.
5,5 aylık olduğun için artık hareketlerim ağırlaşmaya başladı. Mesela bugün 3 kez çarşı turu atmak çok yordu beni. Artık sadece kontrollü yürüyüşler yapıcam, söz; anne sözü :) Ofise, babanın yanına daha az gelmemiz lazım artık. İşlerimizi evden de halledebiliriz nasılsa. Bir de “aman bana birşey olmaz” diye hoppidi hoppidi zıplayıp her yere koşmayacağım artık. Merdivenlerden çıkmak soluk kesmeye başladı da.
Bu haftalık haberler bu kadar bebiko, başka bir şey olursa yazarım.
Ha bir de unutmadan söyleyeyim, sen büyürken annen de boş durmuyor, 62 kiloya adım atmakla meşgul.
Hadi öptüm ;)