Bebeğim benim, zıpır kızım nasılsın? Biliyorsun sen iyi oldukça ben de süper hissediyorum kendimi. Doktor amcanın verdiği demir ve magnezyum takviyelerinden sonra herşey daha da iyi olmaya başladı. Benim gece uyutmayan bacak kramplarım azaldı, sen de daha mutlusundur şimdi. Sen artık 22. haftasına girmiş bir bebeksin. Ve ne yazık ki bu 22 hafta içinde annenin doğup büyüdüğü şehirde olamadın hiç. Ama bu hafta içinde inşallah göreceksin İzmir’i. Hatta sana bir sürprizim bile var, çok güzel bir sürpriz. Sen ona İzmir’den daha çok sevineceksin.
Ayrıca geçtiğimiz hafta annenin çenesinde uçuk çıktı, şu malum ortaokuldan beri çıkan uçuğu. Gerçi 3 yıldır çıkmıyordu ama bu yıl o da sana hoşgeldin demek istedi herhalde. Neyseki doktor amcan bir krem (Asiklovir) ve soğuk kompres yapmamı söyledi ve şu an sadece kabuğunu atmaya çalışıyoruz.
Üstüne bir de tetanoz aşısı vuruldum bebiko, sen de bu aşıdan faydalanacaksın. Sen mikrop kapma diye aşılanıyorum ben de. Bir ay sonra 2. doz aşımız da vurulacak ve tam korumada olacağız. Aramızda kalsın üstünden 5 gün geçmesine rağmen aşı yeri halen acıyor, ama senin sağlığın söz konusuyken o acının lafı bile olamaz asla.
5,5 aylık olduğun için artık hareketlerim ağırlaşmaya başladı. Mesela bugün 3 kez çarşı turu atmak çok yordu beni. Artık sadece kontrollü yürüyüşler yapıcam, söz; anne sözü :) Ofise, babanın yanına daha az gelmemiz lazım artık. İşlerimizi evden de halledebiliriz nasılsa. Bir de “aman bana birşey olmaz” diye hoppidi hoppidi zıplayıp her yere koşmayacağım artık. Merdivenlerden çıkmak soluk kesmeye başladı da.
Bu haftalık haberler bu kadar bebiko, başka bir şey olursa yazarım.
Ha bir de unutmadan söyleyeyim, sen büyürken annen de boş durmuyor, 62 kiloya adım atmakla meşgul.
Hadi öptüm ;)

Bir Cevap Yazın